Loslaten om te laten groeien…

Als je net al je boodschappen gedaan hebt, wilt gaan koken (en al haast hebt) merk je, dat je nog 1 ingrediĆ«nt voor die avond vergeten bent. Grrr…..

Je vraagt jezelf af wat op dat moment het meest handige en ook haalbaar is.
Gooi je al je pannen weer van het vuur en ga je zelf, wat eigenlijk te veel tijd kost en die heb je niet? Of laat je je dochter van 7 jaar gaan, die dat nog nooit alleen heeft gedaan? Voor je gevoel is het kiezen tussen twee kwaden.

Ok, eerst maar eens vragen of ze het durft. Nou, dat ziet ze wel zitten. Oh, maar dat had ik niet helemaal zien aankomen. ‘Weet je het wel echt zeker?’, hoor ik mezelf nog zeggen. ‘Nou, tot zo dan maar.’

En daar gaat ze dan….
Voor ik het wist was ze al weer terug met de doos eieren. Ze waren nog heel…en mijn dochter ook!

Wat was ze trots dat ze zo snel terug was en dat ze helemaal alleen naar de winkel heeft mogen gaan. En ik was nog het trotste van allemaal. Ik zag haar op dat moment ter plekke groeien! Fijn!

Misschien moet ik maar wat vaker van die ‘nood’ momentjes krijgen….