Over mij

DSC_0344 - kopie

Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd lijkt te gaan vind ik. Dit jaar ben ik 38 geworden. Ik ben moeder van 2 hele lieve kinderen (een dochter van 7 en een zoon van 5 jaar) en samen met hen en mijn partner (we zijn al 15 jaar samen) woon ik in Drunen.

Wie ben ik?

Ja, wie ben ik nu eigenlijk? Dat heb ik mezelf regelmatig afgevraagd. Wie ben ik, wat wil ik, wat vind ik leuk, al dat soort vragen. Misschien ben ik af en toe nog steeds weleens op zoek naar wie ik precies ben…maar ik krijg daar gelukkig een steeds beter beeld van. Net als van wat ik precies wil. En ik ben vast ook niet de enige die zichzelf dit soort vragen wel eens stelt, toch?

Ik ben geboren en getogen in Etten-Leur. Na mijn middelbare schooltijd heb ik ruim 10 jaar in Nijmegen gewoond (waar ik heb gestudeerd) en ben uiteindelijk in Drunen terecht gekomen. Mensen vragen me weleens waarom ik in Drunen woon. Nou, dat is omdat ik niet terug wilde naar Etten-Leur (in Nijmegen kon ik voor mijn gevoel meer mezelf zijn en doen wat ik wilde) en mijn partner, die ook uit Etten-leur komt, wilde niet naar Nijmegen verhuizen. Vandaar dat we ergens daar tussenin wat hebben gezocht. En blijkbaar kom je dan dus in Drunen uit… Daar kenden we eigenlijk niemand, hadden daar ook verder geen binding mee en hebben daar alles weer opnieuw op moeten bouwen. Dat is iets wat ik op zich best lastig vind, maar toch bevalt het ons daar tot op heden prima. Op mijn 18e wilde ik graag het huis uit. Niet omdat ik het thuis zo slecht had, maar wel omdat ik graag mijn eigen pad wilde gaan bewandelen, eigen keuzes wilde maken en om nog meer mijn eigen gang te kunnen gaan. Ook wilde ik graag zien of dat ik dat wel kon. Maar eigenlijk was er bij het op mezelf gaan wonen wel een ‘veiligheidje’ ingebouwd. Ik ging namelijk met een goede vriendin, die ik al langere tijd kende vanuit Etten-Leur, op kamers. Dat was vertrouwd, maar vooral ook erg gezellig. Ruim 10 jaar heb ik daar uiteindelijk gewoond en ik heb het er reuze naar mijn zin gehad.

Ik kan toveren!…en maak mezelf dan ‘onzichtbaar’
Samen met vriendinnen van mijn studie, vond ik het erg gezellig om regelmatig tot laat op stap te gaan. Ik was alleen iemand die nooit zo opviel… (en nog niet trouwens). Buitenstaanders wisten vaak niet eens dat ik er met het uitgaan of met feestjes bij was geweest. Terwijl ik zelf juist altijd erg goed ben, in het zien en onthouden van wie of wat voor personen ik allemaal ben tegen gekomen. Ik viel zelf gewoon niet zo op. Niet in de negatieve zin, maar ook niet in de positieve. En is dat erg of slecht? Soms had ik daar zeker wel de balen van, maar aan de andere kant had ik het naar mijn zin en was dat eigenlijk veel belangrijker. Toch komt zo’n stemmetje in je hoofd daar dan af en toe op terug (dat je niet gezien wordt) en dan wil je dat stemmetje zo ver mogelijk wegstoppen. Op andere momenten is dat stemmetje gelukkig juist weer helemaal nergens te bekennen…Ik kan mezelf soms gewoon wel eens eventjes onzichtbaar maken. En hoe meer je jezelf zichtbaar probeert te maken, hoe ‘onzichtbaarder’ je blijkbaar wordt.

Ontspannen
Een héle erge grote vriendengroep, zoals sommigen die hebben, heb ik niet. Dat past ook niet bij mij. Mensen met wie ik bevriend ben (omdat ik me bij hen op mijn gemak voel), in die vriendschappen ben ik denk ik wel erg trouw. Ik probeer altijd erg betrokken te zijn bij de dingen die ze doen, een luisterend oor te bieden, maar ook samen met hen te lachen om de meest gekke dingen (ik heb ook humor en een goede dosis zelfspot). Samen met hen ergens wat gaan drinken of een lekker hapje gaan eten en even volledige aandacht voor elkaar hebben. Dat vind ik belangrijk. Op mezelf kunnen zijn en tijd met mijn gezin door kunnen brengen vind ik ook erg prettig. Tijd voor heel erg veel sociale contacten houd ik dan niet echt over, voor mijn gevoel. Bij mij komen de dingen soms ook net iets meer/ harder binnen, dan bij de meeste mensen om me heen (of in ieder geval lijkt dat zo te zijn). Daardoor heb ik de tijd voor mezelf echt nodig, al neem ik die wel te weinig. Als ik die tijd dan neem, vind ik het heerlijk om mijn verstand op ‘0’ te zetten en televisie te kijken. En dan bedoel ik echt de programma’s waar je verder niet bij na hoeft te denken. Heerlijk. Kijken, zitten, even helemaal niets.

Zon, zee…genieten
Onze vakanties worden zo ingevuld op een manier waarop we allemaal kunnen genieten. We zorgen ervoor dat we zon, zee en in ieder geval iets van een ‘watertje’ hebben op de plek waar we naar toe gaan. En dat staat garant voor het feit dat de kinderen zich vermaken. Als die het naar hun zin hebben, dan vermaken wij ons ook goed. Dan nog een lekker hapje (lees: chocolade of chips) en een drankje erbij en eindelijk weer eens tijd voor een goed boek. Hmm, ik kijk nu al weer uit naar de volgende vakantie.

Kat uit de boom
Observeren en kennis/ informatie opzuigen. Maar ook bekijken wie er zijn, inschatten hoe personen zijn, sfeer proeven en aanvoelen bij wie ik me op mijn gemak zou kunnen voelen en daar dan op af gaan. Wat zouden mensen van me vinden en vinden de mensen waar ik op af wil stappen me wel leuk, aardig en interessant genoeg? Tja, dat is nou eenmaal wie ik ben. Onze kinderen kunnen dat ook hebben en die wil ik dan altijd even ‘opdraaien’ of ‘een pepertje’ geven voor actie, maar zo werkt dat gewoon niet. Het is gewoon een spiegel waar je dan in kijkt en iets wat je zelf niet echt hebt is lastig om je kinderen mee te geven, vind ik. Maar gelukkig is er ook nog een papa…en blijven ze daardoor mooi in evenwicht, toch?

Anderen over mij..

Zeggen dat ik een professionele, maar ook persoonlijke werkwijze heb. Dat ik hierdoor snel een vertrouwensband met mensen op kan bouwen. En dat mensen zich veilig bij mij voelen, omdat ik een oprechte kwetsbaarheid heb, maar dat ik wel ook voldoende professionele distantie en kennis van zaken heb. Op die manier krijgen en houden mensen vertrouwen in mijn deskundigheid.

Maar ook zeggen ze dat ik van een afstand goed naar de dingen kan kijken en een sterk analytisch vermogen heb. Met mijn gevoel kan ik goed aansluiten bij veel verschillende mensen en afstemmen op wat ze nodig hebben. Ik ben een intuïtief persoon die zorgzaam en betrokken is en ik blijf gewoon mezelf. Ik maak de dingen niet mooier dan ze zijn en gebruik geen moeilijke woorden of ingewikkelde termen. Gewoon ‘normaal’ in Jip en Janneke taal, zodat het voor iedereen te begrijpen is wat ik ze wil meegeven.

Kernbegrippen

De kernbegrippen die centraal staan binnen ‘Oog voor Opvoeden’ zijn begrippen die ik in mijn werk, maar ook zelf als persoon in mijn privé situatie belangrijk vind van hoe ik graag zou willen dat mensen met mij en mijn gezin om zouden gaan.

Oplossingsgericht  – Onbevooroordeeld  – Naast ouders/kinderen staan – Laagdrempelig – Ondersteunen

Dat is de manier waarop ik mijn ondersteuning, begeleiding en trainingen wil geven.

Er zijn natuurlijk nog veel meer dingen te vertellen over mij of wat ik doe, maar volgens mij heb ik het belangrijkste wel genoemd.

Mocht je nu meer willen weten of vragen hebben over wie ik ben of wat ik doe, klik dan hieronder op de link en laat daar je bericht achter:

Contact met Sandy / Oog voor Opvoeden

Wie weet hoor ik iets van je. Ik kijk er in ieder geval naar uit!